• Ustawa o zdrowiu publiczn...
  24.10.2020

Ustawa o zdrowiu publicznym

Stan prawny aktualny na dzień: 24.10.2020

Dz.U.2019.0.2371 t.j. - Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym

Obserwuj akt

Rozdział 2. Koordynacja i opiniowanie realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego

1.
Zadania wynikające z ustawy koordynuje minister właściwy do spraw zdrowia.
2.
Do zadań ministra właściwego do spraw zdrowia w zakresie koordynacji zadań z zakresu zdrowia publicznego należy:
1)
przygotowanie projektu Narodowego Programu Zdrowia, o którym mowa w art. 9 Narodowy Program Zdrowia ust. 1;
2)
monitorowanie realizacji zadań, o których mowa w art. 2 zadania z zakresu zdrowia publicznego;
3)
zapewnianie spójności zadań realizowanych przez organy i podmioty, o których mowa w art. 3 podmioty realizujące zadania z zakresu zdrowia publicznego;
4)
sygnalizowanie właściwym organom i podmiotom, o których mowa w art. 3 podmioty realizujące zadania z zakresu zdrowia publicznego, potrzeby podjęcia określonych zadań z zakresu zdrowia publicznego;
5)
gromadzenie i analizowanie informacji dotyczących sytuacji zdrowotnej społeczeństwa i rozpowszechnienia czynników ryzyka oraz udostępnianie tych informacji w sposób uniemożliwiający identyfikację osób, których dotyczą;
6)
analizowanie informacji, o których mowa w art. 12 roczna informacja o zrealizowanych lub podjętych zadaniach;
7)
sporządzanie informacji o zadaniach z zakresu zdrowia publicznego zrealizowanych lub podjętych w danym roku, wraz z ich ewaluacją.
3.
Do realizacji zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 6, minister właściwy do spraw zdrowia może powoływać zespoły robocze składające się z osób posiadających wiedzę i doświadczenie związane z realizacją zadań z zakresu zdrowia publicznego. Działalność zespołów jest finansowana z budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia.
4.
Rada Ministrów może, na podstawie art. 10 pełnomocnik Rządu ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. z 2019 r. poz. 1171), ustanowić Pełnomocnika Rządu do spraw zdrowia publicznego. Pełnomocnik, w zakresie określonym w przepisach o jego ustanowieniu, realizuje zadania ministra właściwego do spraw zdrowia z zakresu zdrowia publicznego wynikające z ustawy.
1.
Minister właściwy do spraw zdrowia współdziała z organami władzy publicznej, jednostkami podległymi lub nadzorowanymi przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w tym z Narodowym Funduszem Zdrowia, Narodowym Instytutem Zdrowia Publicznego – Państwowym Zakładem Higieny, jednostkami właściwymi w sprawach przeciwdziałania uzależnieniom, Instytutem Medycyny Wsi, Głównym Inspektorem Sanitarnym, a także Centralnym Instytutem Ochrony Pracy – Państwowym Instytutem Badawczym, Głównym Inspektorem Sanitarnym Wojska Polskiego oraz podmiotami, o których mowa w art. 3 podmioty realizujące zadania z zakresu zdrowia publicznego ust. 2.
2.
Organy władzy publicznej oraz państwowe jednostki organizacyjne są obowiązane do współpracy i udzielania pomocy ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, w tym do bezpłatnego udostępniania mu informacji, dokumentów i danych, którymi dysponują, niezbędnych do realizacji jego zadań, w terminie określonym przez ministra właściwego do spraw zdrowia. Dane są udostępniane w postaci zbiorów danych jednostkowych uniemożliwiających identyfikację osób, których dotyczą.
1.
Tworzy się Radę do spraw Zdrowia Publicznego, zwaną dalej „Radą”, pełniącą funkcję opiniodawczo-doradczą dla ministra właściwego do spraw zdrowia.
2.
Do zadań Rady należy:
1)
opiniowanie projektu Narodowego Programu Zdrowia, o którym mowa w art. 9 Narodowy Program Zdrowia ust. 1, i ewaluacja wdrażania tego programu;
2)
przedstawianie ministrowi właściwemu do spraw zdrowia propozycji nowych zadań służących realizacji celów operacyjnych Narodowego Programu Zdrowia, o którym mowa w art. 9 Narodowy Program Zdrowia ust. 1;
3)
wykonywanie innych zadań opiniodawczo-doradczych w zakresie zdrowia publicznego powierzonych przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
3.
Obsługę Rady zapewnia komórka organizacyjna w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zdrowia.
4.
Koszty funkcjonowania Rady są pokrywane z budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia.
1.
Rada składa się z:
1)
przedstawiciela Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;
2)
przedstawicieli każdego z ministrów kierujących działami administracji rządowej;
3)
konsultantów krajowych w dziedzinach: zdrowia publicznego, epidemiologii, chorób zakaźnych, kardiologii, onkologii klinicznej, diabetologii, psychiatrii, medycyny pracy, zdrowia środowiskowego oraz pielęgniarstwa;
4)
nie więcej niż czterech przedstawicieli wskazanych przez stronę samorządową Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego;
5)
przedstawiciela Narodowego Funduszu Zdrowia;
6)
przedstawiciela Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny;
7)
przedstawiciela Instytutu Żywności i Żywienia;
8)
przedstawiciela Głównego Inspektora Sanitarnego;
9)
(uchylony)
10)
przedstawiciela Głównego Inspektora Sanitarnego Wojska Polskiego;
11)
przedstawiciela Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych;
12)
przedstawiciela Naczelnej Rady Lekarskiej;
13)
przedstawiciela Naczelnej Rady Aptekarskiej;
14)
przedstawiciela Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych;
15)
nie więcej niż dwóch przedstawicieli reprezentatywnych organizacji pracodawców;
16)
przedstawiciela organizacji pozarządowych i podmiotów, o których mowa w art. 3 działalność pożytku publicznego, organizacje pozarządowe, wyłączenie stosowania przepisów ustawy ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, których cele statutowe lub przedmiot działalności dotyczą spraw objętych zadaniami określonymi w art. 2 zadania z zakresu zdrowia publicznego.
2.
Członków Rady powołuje minister właściwy do spraw zdrowia:
1)
na wniosek właściwego organu, organizacji lub podmiotu, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4–14, z wyjątkiem członka powoływanego z własnej inicjatywy;
2)
spośród osób zgłoszonych, w terminie 14 dni od dnia publikacji na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw zdrowia ogłoszenia o zamiarze powołania Rady lub zmian w jej składzie, przez organizacje lub podmioty określone w ust. 1 pkt 15 i 16.
3.
Minister właściwy do spraw zdrowia odwołuje członka Rady z własnej inicjatywy albo na wniosek właściwego organu, organizacji lub podmiotu, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2 i 4–16. W przypadku odwołania członka Rady z własnej inicjatywy minister właściwy do spraw zdrowia niezwłocznie powiadamia o tym właściwy organ, organizację lub podmiot.
4.
Przewodniczącego Rady wyznacza minister właściwy do spraw zdrowia.
5.
Rada podejmuje uchwały zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy jej członków. W przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego Rady.
6.
W posiedzeniach Rady mogą brać udział z głosem doradczym osoby zaproszone przez przewodniczącego Rady.
7.
W celu realizacji zadań określonych w art. 6 Rada do spraw Zdrowia Publicznego ust. 2 Rada może tworzyć zespoły robocze.
8.
W skład zespołów, o których mowa w ust. 7, mogą wchodzić osoby niebędące członkami Rady.
9.
Szczegółowy tryb pracy Rady określa regulamin pracy Rady uchwalony przez Radę i zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
1.
Członkom Rady oraz osobom, o których mowa w art. 7 skład Rady ust. 6 i 8, w związku z wykonywanymi czynnościami przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości i na warunkach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 775 należności z tytułu podróży służbowej § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495).
2.
Pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownika od pracy na czas niezbędny do wzięcia udziału w posiedzeniach Rady. W przypadku skorzystania przez pracownika ze zwolnienia od pracy pracodawca wydaje zaświadczenie określające wysokość utraconego wynagrodzenia za czas tego zwolnienia w celu uzyskania przez pracownika od ministra właściwego do spraw zdrowia rekompensaty pieniężnej z tego tytułu – w wysokości przewidzianej w zaświadczeniu, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują zachowanie przez pracownika prawa do wynagrodzenia za czas zwolnienia.
3.
Zwrot kosztów przejazdu oraz rekompensata, o których mowa w ust. 1 i 2, są finansowane z budżetu państwa z części pozostającej w dyspozycji ministra właściwego do spraw zdrowia.
Szukaj: Filtry
Ładowanie ...