• II KK 86/06 - Wyrok Sądu ...
  31.08.2016

II KK 86/06

Wyrok
Sądu Najwyższego - Izba Karna
z dnia 25 lipca 2006 r.

Teza

Brak skazania, a jedynie postawienie w stan oskarżenia, w świetle wymogów określonych w art. 64 § 1 KK jest niewystarczające dla przyjęcia powrotności do przestępstwa.

Artykuły przypisane do orzeczenia

Do tego artykulu posiadamy jeszcze 119 orzeczeń.
Kup dostęp i zobacz, do jakich przepisów odnosi się orzeczenie. Znajdź inne potrzebne orzeczenia.

Skład sądu

Przewodniczący: Sędzia L. Paprzycki (spraw.)
Sędziowie: J. Sobczak, E. Strużyna

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Z. S. oskarżonego z art. 286 § 1 KK w zw. z art. 12 KK i art. 64 § 1 KK po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 25 lipca 2006 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego (PR-V-632-1488/04) od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 marca 2003 r., sygn. akt X KA 106/03, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 19 listopada 2002 r., sygn. akt VII K 305/01
-uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 19 marca 2003 r., w sprawie X Ka 106/03, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejowego dla W. z dnia 9 listopada 2002 r., wydany w sprawie VII K 305/01, którym Zbigniew S. został skazany za przestępstwo zakwalifikowane z art. 286 § 1 KK w zw. z art. 12 KK i w zw. z art. 64 § 1 KK, na podstawie art. 286 § 1 KK na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 KK na karę grzywny 100 stawek dziennych, z ustaleniem wysokości stawki dziennej na kwotę 50 złotych.

Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego, kasację na korzyść skazanego, na podstawie art. 521 KPK wniósł Prokurator Generalny i zarzucając rażące i mające i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 64 § 1 KK, polegające na zastosowaniu tego przepisu mimo braku przesłanek do przyjęcia, że oskarżony popełnił zarzucony mu czyn w warunkach powrotu do przestępstwa określonego w tym przepisie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna i dlatego należało ją uwzględnić, co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Co prawda, w kasacji Prokuratora Generalnego znalazło się stwierdzenie, że wyrok Sądu Okręgowego zaskarża "w całości", to treść zarzutu tej kasacji nie pozostawia żadnych wątpliwości co do rzeczywistego zakresu zaskarżenia - naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 64 § 1 KK.

Zgodzić się należy z autorem kasacji, że nie spełnione zostały w tej sprawie wymogi określone tym ostatnim przepisem. Czyn przypisany oskarżonemu Zbigniewowi S. wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. w sprawie VII K 305/01 popełniony został w okresie od 9 do 20 listopada 1999 r., natomiast prawomocne skazanie tego oskarżonego w sprawie II K 133/96, z czego miała wynikać powrotność do przestępstwa określona w art. 64 § 1 KK, nastąpiło w dniu wydania wyroku sądu odwoławczego - Sądu Apelacyjnego w K. w dniu 27 lipca 2000 r. sygn. akt II Aka 166/00, którym to wyrokiem wymierzona została kara 4 pozbawienia wolności z zaliczeniem okresu tymczasowego aresztowania od dnia 30 lipca 1996 r. do dnia 19 sierpnia 1996 r. i od dnia 26 sierpnia 1996 r. do dnia 20 kwietnia 1998 r.

Z powyższego wynika, że w czasie popełnienia czynu przypisanego Zbigniewowi S. wyrokiem zaskarżonym rozpoznawaną obecnie kasacją Prokuratora Generalnego, nie był on "uprzednio skazany" w rozumieniu art. 64 § 1 KK. Został bowiem ten czyn popełniony po wyżej wspomnianym okresie tymczasowego aresztowania, który został zaliczony na poczet kary wymierzonej wyrokiem II Aka 166/00 Sądu Apelacyjnego w K., jednakże w czasie popełnienia kolejnego czynu, w tej ostatniej sprawie Zbigniew S. nie był skazany, co nastąpiło dopiero w dniu 27 lipca 2000 r., a jedynie oskarżony, co w świetle wymogów określonych w art. 64 § 1 KK jest niewystarczające dla przyjęcia powrotności do przestępstwa (zob. konsekwentne stanowisko Sądu Najwyższego m.in. w wyrokach: z dnia 30 października 2001 r. III KKN 217/01 Prok. i Pr. 2002, z. 3, poz. 2, z dnia 22 sierpnia 2002 r. V KK 182/02, z dnia 30 września 2003 r. III KK 213/02 Prok. i Pr. z. 4, poz. 2, z dnia 15 lutego 2005 r. III KK 348/04 z dnia 12 października 2005 r. III KK 134/05 ).

Wobec tego, należało uznać, że w zaskarżonym wyroku Sądu Okręgowego, jak i w utrzymanym w mocy wyroku Sądu Rejonowego, doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego - art. 64 § 1 KK, które nie tylko mogło (art. 523 § 1 KPK), ale z całą pewnością miało wpływ na treść orzeczenia zaskarżonego kasacją, w uzasadnieniu którego w rozważaniach o wymiarze kary powołano się na stwierdzony fakt powrotności do przestępstwa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd Okręgowy, co oczywiste, musi uwzględnić to, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione wymogi określone w art. 64 § 1 KK, co ma istotne znaczenie dla opisu czynu, jego kwalifikacji prawnej i wymiaru kary.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

Szukaj: Filtry
Ładowanie ...